Bruggenbouwers: Ontdek alle verhalen.

49 4de Pijlers stuurden een verhaal in over hun ervaringen als ‘bruggenbouwers’: sprekende anekdotes, pakkende getuigenissen, ontroerende observaties…

Ontdek de verhalen en stem tot 16 februari op je favoriete verhaal.

De jury(*) nomineerde 10 verhalen die in aanmerking komen voor de publieksprijs. Jij beslist wie wint.

De winnaars van de juryprijs (€ 2000) en de publieksprijs (€ 1000) worden bekend gemaakt op de Dag van de 4de Pijler.

(*) De jury bestaat uit Kris Vanslambrouck (Zuiddienst 11.11.11), Marina Van huffel (4de Pijlerpanel), Diane Van Dijck (provincie Antwerpen)

FILTER OP

ONTDEK ALLE VERHALEN
genomineerd

"Chez nous au Congo, des livres, c'est de l'or"

?Chez nous au Congo, des livres, c?est de l?or!? In een regio waar nog geen algemene toegang tot internet is, zijn boeken zeer veel waard. We hadden bij ons eerste bezoek aan de school een reiskoffer vol boeken meegenomen over dino?s, vulkanen, planeten, rekentafels, vervoegingen, het menselijk lichaam, tropische spinnen, krokodillen en tutti quanti. In een mum van tijd verzamelde zich een hele groep jongeren en leerkrachten rond de koffer! De boeken werden enthousiast uitgepakt, van hand tot hand doorgegeven, besnuffeld, gewikt en gewogen, betast en beduimeld... 'Des livres, c'est de l'or', werd ons verteld. De voorbije drie jaar hebben we heel wat woordenboeken, kinder- en jeugdboeken, romans, atlassen? verzonden naar het Complexe Scolaire d?Excellence in Lodja. We trachten goed af te wegen wat we wel en niet opsturen, maar dergelijk didactisch materiaal blijkt een schot in de roos te zijn. In Congo is dit vaak niet verkrijgbaar of erg duur. Ook encyclopedieën die sinds het digitale tijdperk in België van de hand worden gedaan, kunnen veel betekenen in Congo. Een 17-delige Franstalige Britannica Universalis, een pronkstuk van vrienden in België, heeft er een sprankelend nieuw leven gekregen. De encyclopedie wordt frequent geconsulteerd zowel door de andere scholen als door de universiteit van Lodja. In Lodja bestaan een 30-tal scholen. In vele zijn weinig of geen (hand)boeken voorhanden. Heel wat leerlingen kunnen daarom vaak nauwelijks gedrukte letters lezen bij het verlaten van de lagere school, gewoon omdat ze nog nooit een boek hebben gezien... En zonder atlas is het evenmin vanzelfsprekend een zicht te krijgen op de geografische wereld. Daarom is in 2015 het idee geboren om in het Complexe Scolaire een openbare bibliotheek op te richten, de eerste in de provincie Sankuru! In 2013 is Ekimanyelo vzw gestart met het uitbouwen van een kleuter-, lagere en secundaire school in Lodja, in het centrum van de Democratische Republiek Congo. Onze lokale partners Antoine Djonga en zijn vrouw Véronique dragen met niet aflatend enthousiasme het Complexe Scolaire. Op zich een hele klus, maar wat ben je met een mooie school als ze slechts een eiland in de stad of de regio zou blijven? Het Complexe Scolaire wil via een openbare bibliotheek een hefboom zijn om ook de andere scholen in de stad op te tillen. Zo proberen we bruggen te slaan tussen het Complexe Scolaire, de andere scholen en de universiteit van Lodja, maar ook tussen Congo en de wereld. ...

Lees meerajax-little
genomineerd

Licht opsteken in Cambodja

Cambodja is een land met diepe littekens, achtergelaten door een genocide in de jaren ?70. Vandaag worstelt het nog steeds met een zware armoede. Voor ik besloot om er met Humasol een project te gaan uitwerken, was dit ongeveer het enige wat ik wist over dit Zuidoost-Aziatische land. Samen met vier andere ingenieursstudenten vertrok ik echter vol vertrouwen naar het Cambodjaanse platteland. Het doel van ons project? Samen met de lokale mensen het plaatselijke schooltje van water en elektriciteit te voorzien. We werden enthousiast ontvangen. De immense taalbarrière bleek echter wel moeilijk te overkomen. Er was in de school slechts één leerkracht die het Engels machtig was. We konden ons settelen in de bibliotheek van de school, rekken aan de kant en matjes op de grond. Twee dagen later waren we al geradbraakt en besloten we goedkope matrassen in de hoofdstad, Phnom Penh, te gaan kopen. Tijdens de twee daaropvolgende maanden werkten we haast non-stop samen met de leraars, dorpsgenoten en aannemers. Hoewel de lokale mensen zich aanvankelijk zeer onderdanig opstelde, werden we al snel goede vrienden omdat we hen duidelijk maakten geen deel uit te maken van hun hiërarchisch systeem. De eerst heel serieuze leerkrachten begonnen plots domme grapjes te maken zoals rare nonkels op familiefeesten, ze leerden lachen met onze onhandigheden en leerden ons problemen op hun manier op te lossen. Een van de hoogtepunten van mijn verblijf geschiedde toen we wat klein materiaal nodig hadden voor het project. Ik mocht toen een fiets lenen van één van de jongentjes in de school waarna zijn vrienden met mij naar de winkel fietsten. Ik vond echter niet wat ik nodig had en teleurgesteld moest ik terugkeren. Tot plots een van de jongens aan kwam lopen met het materiaal. Hij had goed geluisterd naar wat ik nodig had en was meteen naar zijn familiewinkel gelopen. Daar verzamelde hij al het nodige materiaal ,als gift voor het project. De jongen had ons project aan zijn familie uitgelegd en ze wilden graag hun steun betuigen. Deze genereusheid van de kleine winkel in de streek was in schril contrast met de harde opportunistische handelaars waar we in de hoofdstad soms mee geconfronteerd werden. Het afgewerkte project was een groot succes. Doordat de klaslokalen ?s avonds verlicht konden worden, liepen de avondlessen vol met mensen die wilden leren lezen of schrijven. Daarnaast kregen ook de Engelse lessen een enorme boost. Het voorziene sanitaire water stroomde vlot, al moesten we eerst door een klein lek aan de tank het hele systeem laten leeglopen. We hebben deze gelegenheid dan maar genomen om samen met de kinderen te genieten van een verfrissende douche! Bij dit soort projecten is uitwisseling het kernwoord. Alles draait alles rond samen werken en samen leren. Onze Belgische oplossingen werden via hun ingenieus denken Cambodjaproof gemaakt. Ze luisterden als we vertelden, maar wisten snel dat we zonder hun hulp nergens zouden geraken. Hun praktische kennis heeft ons idee omgevormd tot een realiteit die er vandaag nog staat en waar we trots op zijn. ...

Lees meerajax-little
genomineerd

Van heksenkind tot advocaat

Bruggen worden gedragen door pijlers. Michel Mayemba is samen met père Antoine en diens vrouw Hannie één van de pijlers die de werking van Zaba Kina in de Congolese havenstad Boma draagt. Zijn levensverhaal is voor onze vrijwilligers een blijvende motivatie om zich te engageren. ?Ik was amper acht toen mijn ouders werden vermoord. Het weinige wat ze hadden, werd verdeeld. Naar mij keek niemand om. Twee jaar sliep ik ?s nachts onder een stuk karton op de markt van Lukula. Overdag deed ik klusjes om in leven te blijven? Even leek er beterschap te komen omdat een kloosterzuster zich over mij ontfermde. Maar zij stierf en ik was opnieuw moederziel alleen. Erger nog: de dood van mijn ouders en de zuster werd aangegrepen om me te beschuldigen van hekserij. Noodgedwongen vluchtte ik de bossen in, waar ik leefde van knollen en gewassen die ik vond. Tot overmaat van ramp liep ik een wonde op aan mijn been. Zeven dagen en nachten was ik te voet onderweg naar Boma. Daar brachten straatkinderen me naar père Antoine en Hannie. Vragen werden er niet gesteld: ik kreeg voedsel, mijn wonden werden verzorgd en ik mocht zelfs terug naar school. In 2003 spatte mijn droomwereld uit elkaar. Midden in de nacht werden we plots uit ons huis gegooid omdat Antoine en Hannie zich ontfermden over ?behekste? en HIV-besmette kinderen. Uiteindelijk vonden we zes kilometer verderop een onderkomen. Daar leefden we met 67 kinderen. Als paria?s. We kregen van niemand steun en bewerkten enkele velden om in leven te blijven. Iedereen geraakte ondervoed. Onze situatie was rampzalig. We bereidden ons voor om terug de straat op te gaan? En toen stonden daar plots 15 ?witte mensen? die urenlang met ons praatten. Het was 7 juli 2007, dat vergeet ik nooit. Want de steun die Zaba Kina sindsdien geeft, is enorm. Zij betalen alle schoolkosten en gezondheidszorgen voor de kinderen van CREROEA. Ze installeerden hier waterleiding en elektriciteit. Twee investeringen die niet alleen de levensomstandigheden van de kinderen verbeterden maar ook die van de arme bevolking in de buurt. Met mijn broer Dady ? die met de steun van Zaba Kina afstudeerde als dokter in de geneeskunde ? en de plaatselijke overheid leid ik nu een campagne rond familieplanning. Tegelijkertijd bouwden we in het weeshuis een polikliniek met materniteit om ook arme mensen toegang te geven tot betaalbare gezondheidszorg. Zaba Kina maakte het mogelijk dat ik me als mens kon ontwikkelen op een manier die ik niet voor mogelijk hield. Ik studeerde af als advocaat en werk nu voor de gemeenschap. Ik kom op voor straatkinderen, verschoppelingen, mensen zonder middelen van bestaan? Ik doe sociaal onderzoek naar afkomst en families en verdedig kinderen die in aanraking komen met het gerecht. Er verbleven zo al meer dan 1000 kinderen in centrum CREROEA. De meesten keerden uiteindelijk terug naar hun familie.? Het uitgebreide levensverhaal van Michel die nu met onze steun nog verder studeert om gerechtsmagistraat of rechter te worden, kan je hier lezen: http://zabakina.be/onewebmedia/Nieuwtjes/2015-12/Mayemba.pdf ...

Lees meerajax-little
genomineerd

Eén in Apollinaire's quote

Aan de voet van de Mount Meru, in een zee van groen, ligt het dorpje Usa River. Het is er een gezellige drukte: kleurrijke gracieuze dorpelingen, overvolle busjes, lachende kinderen op blote voeten, opgewekte ritmische muziek, geiten en kippen en koeien door mekaar, maraboes in de lucht, een Masaï inclusief speer en gsm op de fiets, winkeltjes langs de stoffige onverharde wegen waar auto?s, bromfietsen en voetgangers zich in een wirwar voortbewegen. Dat is de habitat van Tamiha, de organisatie die in 2009 ons hart gestolen heeft. Het begon met een safaritrip met ons gezin in 2008. Getroffen door de vriendelijke warme Tanzanianen en hunkerend naar een antwoord op die existentiële vraag waarom wij wél alle kansen hebben en zij niet, gingen we nadien op zoek. We vonden Tamiha, een kleine Tanzaniaanse ngo die HIV-wezen en weduwen opvangt en opleidt tot zelfredzaamheid. We werden getroffen door het positivisme van Crispin die het hart is van de organisatie. Meteen voelden we ons ook verbonden in zijn visie dat kwaliteitsvolle opleiding de sleutel is tot verandering. Sindsdien proberen we onvermoeibaar bondgenoten te vinden in onze contreien. Sindsdien ook leven we in twee werelden en trachten we het evenwicht tussen beiden te vinden. Maar daar is het thuis komen, iedere keer weer. In de voorbije jaren is er een hechte vriendschap gegroeid, gebaseerd op wederzijds vertrouwen en wederzijds respect voor elkaars kennis en kunde. Wat niet wegneemt dat we soms toch nog te Westers denken en bijvoorbeeld nog te Westers reageren op de antwoorden soon, maybe, a little bit far en a little bit late tot grote hilariteit van onze Tanzaniaanse vrienden. We zijn pas terug van onze jaarlijkse maand bij Tamiha en omdat het schooljaar in Tanzania het kalenderjaar volgt, konden we deze keer de voorbereidingen voor de eerste schooldag meemaken. Vooral de schoolbus bleek een hele uitdaging. De bus stond al een tijdje op het terrein van het opvangcentrum in afwachting van de wisselstukken. Die werden uiteindelijk te voet geleverd op zondagavond. Op het nippertje was alles klaar. Na een lekke band op de eerste schooldag en een lege benzinetank onderweg op de tweede schooldag, startte de motor zelfs niet meer op de derde schooldag. Niet getreurd: alle kinderen duwden met volle kracht en groot was de vreugde toen de motor uiteindelijk aansloeg. Het gejuich omdat ze tóch naar school konden, raakte ons. Het zet in de kijker wat ons daar al zo vaak is opgevallen: de wilskracht om kansen maximaal te benutten, het roeien met de vaak zeer beperkte riemen, het oprechte en onvoorwaardelijk positivisme. Tijdens het bezoek aan de school later die dag valt mijn oog op een tekening die aan de muur in de klas van het vijfde leerjaar hangt. Het is een quote van Apollinaire, zo blijkt achteraf. In een kindergeschrift, in kleurtjes en versierd met sterretjes en Merry Xmas eronder : Now and then it is good to pause in our pursuit of happiness and just be happy. Die ene zin aan de muur, geschreven door een Tanzaniaans meisje van elf... Alles valt op zijn plaats. ...

Lees meerajax-little
genomineerd

SASEL vzw / FUNDACION ARAGON

De bevolking van El Zaite/El Salvador C.-A.bestaat uit vluchtelingen waarvan de dorpsgemeenschappen deels werden uitgemoord of verwoest tijdens de burgeroorlog( 1980-1993).El Zaite was toen de stortplaats van de hoofdstad San Salvador .Vol honger, ziek en zwaar getraumatiseerd probeerden vluchtelingen van over het hele land daar te overleven.Wantrouwen, haat, rancune waren de dominante gevoelens van mensen die geen binding hadden met mekaar en volkomen gedesoriënteerd waren. William Aragon, een Salvadoraanse maya-indiaan , gepromoveerd als psycholoog aan de UCA-jezuïetenuniversiteit van San Salvador wilde een toekomst voor deze mensen . Hij begon met kinderen eten te geven.Samen durven eten . Moeders samen leren koken .Mekaar leren vertrouwen . De tweede stap : goed basis-en secundair onderwijs voor iedereen ,uit welke streek ook afkomstig ,met welk verleden ook. Via oudercontact, volwassenenonderricht,ouderraden een nieuwe gemeenschap opbouwen. Bendevorming werd in de school strikt geweerd. Het middel daartegen was ook de oprichting van een scoutsgroep. Die scoutsbeweging maakte -via scoutskampen -ook het contact met de andere lagen van de bevolking (middenklasse) mogelijk.De strenge en historisch gegroeide klassenscheiding binnen de Salvadoraanse maatschappij werd doorprikt. Sasel vzw was geboren . Het project werd financieel , emotioneel gedragen door privésponsors in Vlaanderen . Gezinnen adopteerden financieel een kind dat daardoor gratis onderwijs,voeding, medische zorg geniet. Opvallend is de emotionele betrokkenheid van de pleegouders.Hun kind uit El Zaite is aanwezig in hun gezin .Ze volgen hun kind van zeer nabij:rapporten ,brieven,foto's. En de kinderen uit El Zaite zijn trots op hun pleegouders. Ze vieren met hen vreugde ,treuren om het verdriet.Samen-zijn overstijgt grenzen en culturen . De contacten zijn heel leerrijk en altijd blijft er de verbazing over hoe anders de anderen wel zijn. Ergernis en afwijzing maken plaats voor begrip. Dat vrouwen zich wel moeten prostitueren om hun kinderen eten te kunnen geven.De vreugde van een tiener om zijn officiële registratie.Een geboorteakte krijgen ( een verwezenlijking van SASEL vzw voor de vele vluchtelingenkinderen ) betekent : bestaan, naar school mogen gaan ,voor je zieke grootmoeder kunnen zorgen ..Vreugde die wij niet beseffen. Hoe jongeren in El Zaite 's zondags samenkomen om na te denken:Hoe kunnen we het kwaad uit het verleden vergeven ? Hoe kunnen we onze maatschappij positief in gemeenschappen opbouwen ? Voor hen is het begrijpen van onze situatie heel moeilijk: Hoe kunnen jullie ouderen 'opsluiten' in centra? Waarom zorgen jullie zelf niet voor hen ? De intense verbondenheid tussen gezinnen in Vlaanderen en El Zaite is psychologisch maar mogelijk omdat de Vlaamse gezinnen een groep vormen . Deelnemen aan SASEL vzw is je gesteund voelen door de hele SASEL-familie.Samen acties organiseren, samen zijn in pijn , samen feesten voor alles wat zo goed is. Toetreden tot de SASEl-familie is een engagement naar mekaar toe. Het is zorgen voor mekaar en dat onder de bezieling van de stichter William Aragon. ...

Lees meerajax-little
genomineerd

En wat doe jij?

Ik dacht vroeger dat ik niets kon doen aan de miserie in de wereld. Maar nu vertel ik iedereen het verhaal van de 'Vriendinnen van Zambia' van mij, Hilde, Julian en Rosalia. Onze vriendschap begon toevallig in 2013 op de Palingsfeesten in Mariekerke. Ik en Hilde dienden op, net zoals twee Zambiaanse zusters. Het duurde ruim 3 uur vooraleer we een echt gesprek startten. Julian en Rosalia studeerden 1 jaar psychiatrie in België. De volgende maanden bezochten we met hen de brandweer, een tuinbouwbedrijf, de zee. Ze waren heel blij toen ze onze familie ontmoetten, want ze vonden ons land kil. ?De mensen lopen langs elkaar heen en zitten verborgen in hun huizen.? Wij lieten hen het tegendeel zien. Julian en Rosalia bleken twee ondernemende vrouwen te zijn die werken in een weeshuis en ziekenhuis. Sinds ze teruggingen naar hun thuisland, horen we onze Zambiaanse vriendinnen wekelijks via facebook en whatsapp. Zij zien de foto's van hier en supporteren voor de acties die we opzetten om hen te steunen. Wij horen de vooruitgang van hun project en spreken hen moed in. Sociale media brengen de hele wereld zo dichtbij. Niet alleen de slechte kant, maar ook de goede kant. Toen we vorig jaar op bezoek gingen naar Afrika, was het weerzien hartelijk. De zusters toonden al hun projecten : het opvangcentrum voor kinderen van de sloppenwijken, het weeshuis, de ziekenhuizen, de boerderijen, ?. de armoede maar ook de rijkdom van hun land. De blijheid van de weeskinderen was aanstekelijk. Naar Zambia gaan, veranderde onze kijk op ontwikkelingssamenwerking voorgoed. We leerden van Julian en Rosalia te focussen op de zelfredzaamheid van hun landgenoten met onderwijs als cruciale schakel. Een armtierige en bedelende jongen, mochten we van hen geen aalmoes geven. ?Je helpt hem zo niet, hij zal blijven bedelen. Zorg mee voor onderwijs dat zal hij zelf zijn leven veranderen.? Langs de weg stopten we bij een klein stenen huisje. Josef, kleermaker, mat ons op en twee dagen later, schonk Julian ons een nieuwe jurk. Die was perfect gemaakt. In die jurk openden we die zomer mee het schooltje waar ons eerste geld naartoe ging. We beloofden onszelf om nooit meer Westerse kleren op te sturen, maar enkel geld om ondernemers zoals Josef te steunen. Al roerend in mijn kookpotten, kreeg ik vorige week telefoon. Het was 18 uur, net thuis van het werk, de kinderen jengelend in de kamer. Een stem van 10,783 km verder: ? Thank you Hilde! We installed the waterpump, and we now have water. Thank you for this wonder! The children are so happy!'?Volledig overrompeld door de plotse emotie, stamelde ik: 'No problem, I'm glad I could help?. De soep heeft 's avonds nog nooit zo lekker gesmaakt. Soms moet je gewoon starten met een gesprek met de persoon die naast je staat. Want ja, je kan wel degelijk helpen en iets betekenen. Al die kleine dingen, maken op lange termijn een verschil. En niet alleen voor hen, maar ook voor jou. ...

Lees meerajax-little
genomineerd

Over bruggen en verloren durven lopen.

2008: toen reisde ik voor het eerst als vrijwilliger naar Malawi. Ik was 18, net klaar in het middelbaar en stond aan de vooravond van hogere studies. Mijn lijstje met mogelijke studiekeuzes was net niet eindeloos: geneeskunde, Afrikaanse talen, klassieke talen, rechten, filosofie, antropologie... - ze werden allemaal afgewogen. Vandaag schrijf ik dit verhaal als psycholoog, maar psychologie werd in 2008 eerst niet mee in de schaal gelegd. Dat veranderde in Malawi, waar ik een zomer lang Engelse les gaf aan meisjes in een opvangtehuis voor kind prostituees. In de gesprekken die ik voerde met de meisjes, initieel hoofdzakelijk bedoeld om hun Engels in te oefenen, schoten woorden -in welke taal dan ook- al snel tekort. De huiveringwekkende herinneringen aan een verleden van overleven vulden de aarzelingen en de stiltes in hun spreken. Overweldigende emotie omsluierde hun pijnlijk afgewende blikken, hun schaamte verhullend lachen. Maar er leek niemand te zijn die, meer dan ik of de verzorgers in het tehuis, hun herinneringen en emotie kon (be)grijpen en helpen vertalen naar herstel. Dat vermoeden werd bevestigd door het Nederlandse koppel dat het tehuis runde: er was in de regio geen enkele klinisch psycholoog ervaren in het werken met kinderen en jongeren. Zo was er eigenlijk maar één in heel Malawi, en die werkte in de hoofdstad. Ik twijfelde toen nog of Malawi nood had aan meer klinisch psychologen of, of ik een tekort zag aan iets dat niet dezelfde relevantie heeft in Malawi als in België. Daarom ging ik in gesprek met mensen in de buurt, met gezondheidszorgwerkers in verschillende projecten, opvangtehuizen, wees- en ziekenhuizen. De conclusie was eenduidig: in Malawi is er een reëel tekort aan geestelijke gezondheidszorg, in het bijzonder voor kinderen en jongeren die omwille van allerlei redenen buiten de zorgende structuren van de gemeenschap vallen. Daarmee was mijn keuze gemaakt. Ik zou psychologe worden en ik zou terugkomen. En teruggaan deed ik, in 2010, 2011, 2012, 2015 en 2016. Vanaf 2014 onder de naam van 'mijn' vzw: Umwana vzw, die zich inzet voor het bevorderen van psychologisch welzijn voor kinderen, jongeren en gezinnen o.a. in Malawi en dit vooral doorheen opleiding en empowering van lokale hulpverleners. Jaar na jaar word ik een beetje meer psycholoog, reis na reis hoop ik de kinderen en jongeren in Malawi beter te begrijpen en via anderen te helpen, maar telkens bots ik op beperkingen. Ik stoot dan op de grenzen van de theoretische kaders die ons worden aangereikt in de opleiding psychologie, met haar nadruk op diagnoses en op een Westerse focus op psychopathologie. En hoewel ik over een steeds nauwkeurigere landkaart beschik, raak ik nog zo vaak de richting kwijt, op de kruising van mijn aanvoelen in Malawi met mijn kennis geïmporteerd uit België. Precies op die kruising heb je bruggen nodig. Bruggen tussen jezelf en lokale partners, tussen je twijfels en een onmetelijke nieuwsgierigheid voor betekenissen in de gelaagdheid van verhalen die je enkel samen kan ontdekken. Want enkel door te durven verloren lopen, kan je samen afstanden overbruggen. ...

Lees meerajax-little
genomineerd

Annick for Kenya

Annick for Kenya, Kenia, land van zon, oceaan, de big five, Kilimanjaro, natuurparken, safari en Masai als toeristische trekpleisters. Een inleefreis in 2008 met mijn werkgeven DHL en Unicef International leerde mij een ander Kenia kennen. Een dor binnenland, slechte wegen, hoge kindersterfte, een tekort aan werkgelegenheid en vooral aan water met een dagelijkse strijd tot overleven voor mens en dier. Het liet mij niet meer los? Door een 1e sponsorwandeling raakten we aan de nodige centen om in een school van 400 leerlingen een waterput te laten boren. 8 jaar later zijn er in totaal 13 verwezenlijkt. Probleemloos? Nee, zeker niet. Het zijn constant nieuwe uitdagingen. Want zelfs na een geologisch onderzoek, was er geen water te vinden in één van de boringen. Dus is een investering gedaan om een aftakking aan te leggen van een waterleiding naar de hoofdstad. Olifanten ruiken echter water en maakten gaten in de buizen en ook de bevolking vond het makkelijker en goedkoper om gewoon water af te tappen. Het voorziene reservoir raakte dus moeilijk vol. Zoeken naar andere oplossingen dringt zich op. Het is daarom zo bevredigend als het wel lukt. Een hele gemeenschap profiteert ervan. Als je dan bij een volgend bezoek ziet dat door het water een tuin is aangelegd. Voor de koeien, die we ook schonken, een drinkbekken is gemetseld en ze trots hun eerstgeboren kalf komen tonen. Die gemeenschap zien groeien is een groot geschenk. Met de bouw van een naaischool proberen we jonge vrouwen een opleiding en een inkomen te bezorgen. Ook dit is een leerproces. 1. De bouw van de school met materiaal, mensen ter plaatse te vinden. 2. Een geschikte lerares. 3. Stoffen, naaimachines, naaigerief vinden. 4. En natuurlijk meisjes bereiken die willen en mogen naar school komen. Momenteel worden er schooluniformen gemaakt maar is de uitdaging om genoeg afzetgebied te vinden in samenwerking met de plaatselijke bevolking. We gaan met een enthousiaste groep leraressen die hun vakantie aan lesgeven besteden en verknocht zijn aan de keniaanse vriendinnen. Voor Liesbeth is het ondertussen al de 7e x dat ze deze reis maakt om de keniaanse lerares bij te sturen. Haar enthousiasme heeft ze ondertussen overgebracht naar haar zoon die van zelfde afrikamicrobe gebeten is en engelse les zal geven. Aan het einde van ons verblijf showen de leerlingen hun eigen creaties met zoveel gratie dat het gerust in de glamour-boekskes mag staan. Met zoveel méér echte fierheid, vreugde en oprechtheid. We ?shinen? allemaal om zoveel liefde en wederzijdse vriendschap. ?Annick for Kenya? Ter nagedachtenis Annick Van Uytsel 1.9.1988 ? 3.5.2007 ...

Lees meerajax-little
genomineerd

Van kindsoldaat naar bruggenbouwer

Van kindsoldaat naar bruggenbouwer Een Sierra Leoons gezegde luidt: ?It?s not the coat that counts, but the man in the coat?. Dit verhaal gaat over een unieke man met een bijzonder verhaal. In 1991 breekt een burgeroorlog uit in Sierra Leone. De gruwelverhalen bezorgen het land(je) internationale aandacht. Machetes en kindsoldaten doen het Westen even huiveren. Mohamed Sankoh wordt als kindsoldaat in het rebellenleger van Foday Sankoh ingelijfd. Diezelfde achternaam is puur toeval, maar het gaat de jonge Mohamed nog zuur opbreken. De jongen moet mee op menselijke strooptocht, hij is getuige van slachtpartijen, executies en willekeurige wraak door het afhakken van ledematen. In 2002 wordt de oorlog officieel beëindigd, maar de nachtmerries duren voort in zijn hoofd. Zijn achternaam is puur vergif in het naoorlogse Sierra Leone. De dreiging van vergelding hangt op iedere straathoek. In 2005 glipt hij op een schip in de haven van Freetown. Hij belandt in Antwerpen en verkrijgt de status van vluchteling. Daarna begint hij aan iets wat vanzelfsprekend lijkt, maar het niet altijd is: werk vinden en een gezin stichten. Kortom, de start van een tweede leven. Maar hij voelt zich incompleet. Hij kan geen definitief afscheid nemen van zijn geboorteland. Is het een soort patriotisme? Of compensatie? Of is het gewoon een diepmenselijke behoefte om terug te keren naar zijn roots, zijn familie, zijn buurt? In 2011 start in Herent een piepkleine vereniging: Eye for Salone. Er wordt eigenhandig een schooltje uit de grond gestampt in Waterloo, met als achterliggend idee dat de toekomst bij de kinderen en jongeren ligt. Verder is er speciale aandacht voor blinden en slechtzienden. Mohamed Sankoh is natuurlijk de spilfiguur in het verhaal. Enerzijds is er de praktische kant van de ?bouwwoede?, anderzijds onderhoudt hij de contacten met zijn landgenoten. Tijdens de bouw van het schooltje hijsen enkele buurtbewoners de witte vlag. Ze claimen een deel van de grond en eisen dat de werken worden stil gelegd. De witte vlag in Sierra Leone is een equivalent van onze gerechtelijke procedures. De vlag geeft aan dat er een probleem is, maar dat er tegelijkertijd ook ruimte is om met dat probleem om te gaan. Eerst praten en onderhandelen, het is absoluut verboden om verder te werken, op straffe van een ?witch gun?, een vloek die de overtreder de rest van zijn leven blijft achtervolgen. Het gemeenschapsleven in Sierra Leone eist dat je het ook gaat opnemen voor je buurman in het politiebureau als die in de problemen zit. Dat leidt soms tot urenlange en verhitte discussies met politieofficieren die afgewisseld worden met gezapige verhaaltjes over koetjes en kalfjes. Mohamed Sankoh is een bruggenbouwer. Zijn laatste verwezenlijking is het mee in goede banen leiden van het leggen van zonnepanelen op twee blindenscholen. Dat gaat over méér dan alleen energie. Dat gaat over zelfstandigheid, onafhankelijkheid, eigenwaarde. De brug van Mohamed Sankoh draagt niet alleen wereldse zaken zoals tandems of brailletypmachines voor slechtzienden en blinden, ze brengt ook hoop. Hij is er het levende bewijs van: een kindsoldaat wordt een bruggenbouwer. ...

Lees meerajax-little
genomineerd

Onze vriend Abou, bruggenbouwer uit het Zuiden

2007, Sfinksfestival, Alpha Blondy is top of the bill... Op uitnodiging van onze goede vrienden Hubert en Ann zak ik met vrouw en kinderen af naar Boechout. Veel Afrikaanse en andere wereldse beats vullen de heerlijk zomerse dagen. Het is mijn eerste Sfinksbezoek, zeker niet het laatste. Mijn kinderen genieten met volle teugen van dit heerlijke familiefestival, net zoals wij. Ik ontmoet er voor het eerst Aboubacrine Ag Moha, Abou voor de vrienden, een beetje mysterieuze Toeareg uit het al even tot de verbeelding sprekende Timbuktu in Mali. Boeiende gesprekken heb ik met hem, over Mali, over muziek, over hun cultuur, over allerhande grote en kleine wereldproblemen... Een vriendschap wordt gesmeed. Het wordt helemaal boeiend wanneer hij me vertelt dat er in de buurt van Timbuktu, in Essakane in het midden van de Sahara, jaarlijks ook een "Sfinks-festival" plaats vindt. En dat er wereldsterren optreden zoals Robert Plant van Led Zeppelin. Maar ook grote Afrikaanse sterren zoals Ali Farka Touré. Ik heb er nog nooit van gehoord en doe zijn verhaal af als een vertelseltje. Ja, ja, het zal wel!! Maar hij daagt me uit om 's avonds te Googelen op "Festival au Désert", dan kan ik het mijn eigen ogen zien. Ik beantwoord zijn uitdaging met een weddenschap. Als hij gelijk heeft, dan ga ik het daaropvolgende jaar naar het woestijnfestival. Zo gezegd, zo gedaan. Groot is mijn verbazing die avond wanneer ik zie dat het helemaal geen fabeltje is. En dat het een eeuwenoud festival is waar de Toeareg elkaar jaarlijks ontmoeten. Het zaad is gezaaid en onze voorbereidingen om naar Mali te trekken in 2008 komen op gang. Het wordt een memorabele reis, met Abou als een fantastische en een voor-alles-oog-hebbende reisleider. Op die onvergetelijke reis mogen we gedurende twee weken een prachtig land ontdekken, mooie natuur, indrukwekkende gebouwen zoals de lemen moskee van Djenné en de bibliotheken van Timbuktu, de mooiste volle maan mét halo die ons welkom heette, prachtige verhalen van verhalenverteller bij uitstek Abou, een close encounter met een grote groep Afrikaanse olifanten tijdens hun grote omzwerving... We bezoeken het festival, inderdaad in het midden van de woestijn, en genieten van grote namen zoals Youssou N'Dour, Toumani Diabaté en Vieux Farka Touré, zoon van... En na een drie dagen durende boottocht met een traditionele pinasse op de Niger van Timbuktu naar Mopti, inclusief heel lekker eten, klaargemaakt op een open vuur terwijl we varen, bezoeken we het prachtige Dogonland. Daar wordt onder het sterrengeflonker op het dak van het campement waar we in januari onder de blote hemel slapen, het zaad van onze 4de pijler "Gardens of Life" gezaaid. Nu, bijna tien jaar en drie tuinbouwprojecten in Mali, Niger en Senegal, later, is Abou nog steeds projectleider van ons tuinproject in Endé en medebezieler van onze organisatie, zowel in Mali als hier in België waar hij ook regelmatig op bezoek komt. Ik ben blij dat ik de brug, die hij toen bouwde, heb overgestoken... ...

Lees meerajax-little
genomineerd

Made in Mali: turnzakken voor de basisschool.

Noord: De Gemeentelijke Basisschool De Pimpernel van Zemst-Laar werkt jaarlijks, en dit is een traditie sinds 1986, een projectweek uit rond internationale solidariteit. Als afsluiter wordt een wandel- en fietstocht georganiseerd voor kinderen, hun ouders, sympathisanten en dorpsgenoten. De volledige opbrengst gaat naar ondersteuning van projecten van de Malinese partners van Solidariteitsgroep Mali-Kanu. Mali-Kanu is gegroeid uit vrijwilligers die helpen met de projectweek en de Mali-Tocht en staat voor duurzame solidariteit tussen het landelijke Zemst-Laar en de Malinese Commune Rurale de N?Tjiba. De Pimpernel biedt elke leerling van het eerste leerjaar bij het begin van het schooljaar een nieuwe turnzak aan voor gebruik tijdens de volle 6 jaar basisschool. Zuid: De Malinese NGO GAE-SAHEL, een van de partners van Mali-Kanu, begeleidt in N?Tjiba o.a. een naaiatelier inclusief alfabetiseringstraject voor kansarme vrouwen en meisjes. Tijdens een werkbezoek bespraken we de mogelijkheid tot samenwerken. Of we eventueel een bestelling konden plaatsen. Het werd door de leiding van het atelier positief onthaald. We vertrokken naar huis met meerdere juwelenopbergzakjes en een aantal keukenschorten die we hier al snel aan de man/vrouw konden brengen. De brug: Het idee ontstond om ook de turnzakken voor de school te laten maken door de cursisten van het naaiatelier in N?Tjiba. De directie van De Pimpernel zag het zitten en was bereid een marktconforme prijs te betalen. En zo geschiedde. Bij het eerstvolgend werkbezoek kochten we zelf de nodige stoffen op de markt van Bamako. In het naaiatelier in N?Tjiba werd de eerste reeks turnzakken ?Made in Mali? in spoedtempo afgewerkt zodat we ze meteen mee naar België konden nemen. Het resultaat was een mooi en duurzaam product. De kinderen, ouders en leerkrachten waren enthousiast. De school betaalde de afgesproken prijs. Meer nog, de kwaliteit en originaliteit vielen zodanig in de smaak dat er al snel een aanvraag volgde van andere scholen van Zemst om Malinese turnzakken aan te kopen. Zo bouwde Mali-Kanu een mooie solidaire brug tussen kansarme Malinese meisjes en vrouwen en een scholengemeenschap in België. De leerlingen in Zemst zijn opgezet met hun originele ?Fair Trade? turnzak, de cursisten van het naaiatelier zijn trots op hun internationaal gewaardeerd product, de marktconforme prijs genereert eigen inkomsten voor het project. Wat hebben we nog meer geleerd: Paniek begin 2016: een nieuwe bestelling turnzakken kort nadat het geplande werkbezoek was afgelast omwille van de veiligheidssituatie in Mali ? We hadden zo onze bedenkingen: ?Zou dat wel lukken, het atelier zelf de stoffen laten kiezen?? ?Het product op tijd laten afleveren?? We twijfelden aan de vlotheid van transport en vroegen met aandrang om de bestelling per expres te verzenden. Men liet weten dat dit een kostelijke beslissing was. De verzending zou duurder zijn dan het product. Alles verliep perfect. De turnzakken waren mooi afgewerkt in vrolijke kleuren en kwamen lang voor de deadline aan. De onnodige kosten voor de spoedzending namen we zelf ten laste als bijdrage voor deze les in vertrouwen in de efficiëntie van onze Afrikaanse medemens. ...

Lees meerajax-little